Pogratulował pan prezydentowi weta ustaw o Sądzie Najwyższym i Krajowej Radzie Sądownictwa latem zeszłego roku. Tym razem też pan to zrobi?
Nic dwa razy się nie zdarza. To samo, powtórzone kolejny raz, nie ma już takiej mocy. W zeszłym roku sytuacja była bardzo napięta. Manifestacje, oczekiwania pod Pałacem Prezydenckim i budynkami sądów w całej Polsce. Ranga wet o sądownictwie jest zupełnie inna niż tych ostatnich, czyli o degradacji oraz o leśnictwie i polowaniach.
Co musiałby zrobić prezydent, żeby znowu pan mu pogratulował?
Jakbyśmy się tak kiedyś spotkali... ja, Paweł Koślik, i prezydent RP. Wtedy pogratulowałbym prezydentowi dystansu do samego siebie. Zrobilibyśmy sobie wspólne zdjęcie, wrzucilibyśmy je do mediów społecznościowych... Nigdy jednak prezydentowi zaproszenia nie wysyłałem i jestem daleki od tego, by go pouczać.
Słyszy pan takie zarzuty?
Raz taki komentarz pojawił się pod wywiadem ze mną. Poza tym wszystkie są pozytywne. Ludzie piszą: "Adrian, jesteś super". Kiedyś nawet się wzruszyłem, bo zatrzymał mnie na ulicy facet po pięćdziesiątce i z wdzięcznością uścisnął mi dłoń, a potem dodał, że bardzo mi dziękuje. Wtedy poczułem, że "Ucho prezesa" daje niektórym więcej niż tylko "cha cha cha".
Jak pan się staje Adrianem?
Farbują mi włosy po bokach, bo siwieję, i malują mi dołek w brodzie, bo nie mam. Podpatruję mimikę prezydenta, bo Andrzej Duda ma ten swój uśmiech. Choć nie powiem, żebym jakoś specjalnie tę mimikę ćwiczył. Początkowo nie widziałem żadnego podobieństwa między mną a Andrzejem Dudą. Zauważył je Mikołaj Cieślak, który w "Uchu" gra Mariusza Błaszczaka. I to on zaproponował mi rolę.
To dla pana duże wyzwanie aktorskie?
Wbrew pozorom wcale nie jest łatwo tak nic nie robić, a jednocześnie coś robić.
Pan co robi, kiedy nic nie robi pod gabinetem prezesa?
Patrzę, czy mam czyste buty. Czy sznurówka się nie rozwiązała. Zagaduję panią Basię albo sprawdzam świeżość swojego oddechu, bo przecież za moment mogę rozmawiać z prezesem.
Prywatnie lubię, jadąc samochodem, obserwować innych. Ludzie myślą wtedy, że nikt ich nie widzi. A to się ktoś podrapie, a to posmyra. Niestety, kiedy jest się bardziej rozpoznawalnym, trudniej jest podglądać.
Teraz jeżdżę autem, ale kiedy - już jako aktor "Ucha" - poruszałem się komunikacją miejską, czułem na sobie dużo spojrzeń. Ludzie reagowali: "A, to pan!". Zawsze ciepło.
Adrian jest lubiany?
Przez nasz serial na pewno zrobiło się wokół niego goręcej. Ludzie zwrócili uwagę na to jego czekanie. Zaczęły się też pojawiać memy z hasłami "Adrian, bądź Andrzejem" itp. Ale pamiętajmy, że "Ucho" to luźna interpretacja rzeczywistości w Polsce przez Roberta (Robert Górski jest pomysłodawcą serialu "Ucho prezesa" i gra w nim prezesa - red.). Od tego są właśnie satyrycy.
Żeby nam osładzać rzeczywistość?
Nie zgodziłbym się z określeniem "osładzać". Zresztą, co człowiek to opinia. Podam pani przykład. Wiele osób twierdzi, że ocieplamy wizerunek partii rządzącej. Z moim macierzystym Kabaretem na Koniec Świata pokazaliśmy skecz w telewizji o tym, jak Polacy spędzają święta. Komentarze w internecie były skrajne - od sprzedawczyków, którzy popierają PO, po zwolenników PiS-u.
Bez wątpienia jednak w "Uchu prezesa" Adrianem się pomiata.
Takie jest pani zdanie?
Tak.
No to OK. Ale wie pani, ja nie wiem, jaki jest zamysł reżysera i scenarzysty. Ja po prostu dostaję tekst i go interpretuję. Cóż, Adrian to postać, która ewidentnie czeka na swoją kolej.
Jak Andrzej Duda?
O ile się orientuję, to według konstytucji prezydent, jako głowa państwa, ma dość dużą władzę. Ale ja się polityką nie interesuję.
A może po prostu obawia się pan o niej rozmawiać?
Nie interesuję się. Owszem, coś mi się podoba bardziej, coś mniej, ale nie mam skrystalizowanych poglądów politycznych. Uważam, że w każdym obozie znajdą się zarówno osoby, które wiedzą, co robią, i chcą coś zmienić, jak i takie, które są w nim tylko z nadania. I tyle.
Czyli o polityce nie porozmawiamy?
No nie.
Wracając do pana - czy nie jest tak, że mimo sporego dorobku zawodowego dopiero rola Adriana dała panu prawdziwą popularność?
Na pewno stałem się bardziej popularny. Na razie nie ma to jednak przełożenia na propozycje grania. Wręcz przeciwnie. Początkowo moja agencja aktorska zbierała pochwały: "Ale Paweł tak super gra!". Jednak jak pada: "No to weźcie go do serialu", słyszą: "Hm, ale to Adrian".
Czyli że jest pan odbierany politycznie?
Przez niektórych tak. Ale coś pani powiem - z naszym kabaretem robimy dla TVP2 serial komediowy "La la Poland". Nikt nam się do scenariusza nie wtrąca, premiera będzie pod koniec kwietnia. Jestem ciekawy, jak zostanie on odebrany.
Obawia się pan łatki aktora, który parodiuje prezydenta?
Na którymś planie chłopaki z pionu technicznego mówiły do mnie: "Adrian, chodź tutaj". W końcu zacząłem im zwracać uwagę: "Chłopaki, no co wy. Mam na imię Paweł".
Zdenerwował się pan?
Bardzo mi miło, że jestem identyfikowany z rolą. Ale mam na imię Paweł. Potrafię zagrać wiele ról.
Chciałbym jeszcze wrócić do łatek. Był casting do "Korony królów". Zamierzałem pójść, ale reżyserka obsady mnie zniechęciła, mówiąc: "Nie, Adrian to nie". Później się dowiedziałem, że nikt jej nie powiedział, że nie mogę grać w serialu TVP.
Iza Dąbrowska, która w "Uchu" wciela się w panią Basię, nie została usunięta z obsad produkcji TVP, w których już brała udział. Podobnie Tomasz Sapryk, który w "Uchu" gra Grzegorza Schetynę. I nikt nie ma z tym problemu. Czasami niektórzy wychodzą przed szereg i tworzą ciśnienie.
Co będzie się działo z Adrianem w nowym sezonie?
Zobaczymy. Dopiero zaczynamy zdjęcia.
Nowy, trzeci sezon "Ucha prezesa" można oglądać w serwisie Showmax (premierowe odcinki w każdy czwartek) oraz na YouTube.
Paweł Koślik . Skończył Akademię Teatralną im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Był związany z Teatrem Polskim, obecnie występuje na deskach Teatru Kamienica. Od 2012 roku gra w Kabarecie na Koniec Świata. Ma na koncie epizody w serialach: "Klan", "Plebania", "Na dobre i na złe" i "Samo życie". Gra też w Teatrze Na Woli gościnnie oraz w "Prywatnej klinice", czyli spektaklu objazdowym wyprodukowanym przez Agencję Artystyczną Novakka z Częstochowy.
Angelika Swoboda. Dziennikarka Weekend.Gazeta.pl. Zaczynała jako reporterka kryminalna w "Gazecie Wyborczej", pracowała też w "Super Expressie" i "Fakcie". Pasjonatka mądrych ludzi, z którymi rozmawia także w Radiu Pogoda, kawy i sportowych samochodów.
CHCESZ DOSTAWAĆ WIĘCEJ DARMOWYCH REPORTAŻY, POGŁĘBIONYCH WYWIADÓW, CIEKAWYCH SYLWETEK - POLUB NAS NA FACEBOOKU