Osoby cierpiące na zaburzenia psychiczne często czują, że muszą ukrywać swoją chorobę przed światem

Osoby cierpiące na zaburzenia psychiczne często czują, że muszą ukrywać swoją chorobę przed światem (Fot. Rafał Michałowski / Agencja Gazeta)

wywiad gazeta.pl

"Powiedziałam: Jestem psychicznie chora i będę chorować już zawsze. A najbliżsi na to: Przestań. Nawet tak nie mów"

Czego najbardziej się boję? Przyszłości. Dziewczyna, z którą byłam w szpitalu, powiedziała mi kiedyś: "Hania, ja wiem, że któregoś dnia będę musiała żebrać o chleb". Wciąż o tym myślę - mówi 40-letnia Hanna*, czynna zawodowo dentystka, od 13 lat cierpiąca na chorobę afektywną dwubiegunową. Ma za sobą sześć hospitalizacji. - W szpitalach spędziłam ogółem 188 dni, co stanowi 5 proc. życia mojej córki - mówi.
Wr�� do artyku�u
Komentarze (151)
Zaloguj się
Pokaż wcześniejsze komentarze
  • morgiii

    Oceniono 4 razy 4

    Leczyłam się kilkakrotnie w Warszawie w IPiN i sytuacja była zgoła inna. Też na chad. Były oddzielne oddziały dla chorób afektywnych, dla schizofreników, oddział nerwic. Alkoholicy też byli oddzielnie. Osobisty kontakt z lekarzem miałam praktycznie codziennie. Terapie faktycznie wyglądały podobnie. Ale po wyjściu ze szpitala mam dalej opiekę lekarzy i możliwość uczestniczenia w terapii indywidualnej lub grupowej.
    Chociaż od kilku lat czuje się dobrze (ciągle przyjmuje leki) i ostatnio byłam hospitalizowana na studiach to o chorobie mówię tylko najbliższym. A już na pewno nie w pracy. Na szczęście odkąd pracuje nie było potrzeby, żebym dostała zwolnienie od psychiatry ale panicznie się tego boję.
    Kilka razy miałam nieprzyjemne sytuacje, gdy ktoś się dowiedział w szkole lub na studiach, mimo że zachowywałam się w porządku - oceniali mnie przez diagnozę a nie zachowanie. A moja choroba objawia się mniej drastycznie - nigdy nie miałam takich psychoz, jak pani opisuje.
    Strasznie przykro mi czytac o ciężkich warunkach, jakie panują w szpitalach w Polsce. Ja nie mam nic do zarzucenia IPiN.

  • gdsta

    Oceniono 4 razy 4

    dobrze prowadzona terapia i leczenie CHAD dają dobre rezultaty;
    może taki komentarz, po pierwsze, jest niezbędny do tego art.
    CHAD jest chorobą, dziedziczną i świadomość ma tu podstawowe znaczenie;
    nierozpoznanie u dziecka przyczyn "złych zachowań" prowadzi dopiero do poważnych zaburzeń osobowości, brak zrozumienia, akceptacji, pomocy CZASEM kończy się nawet BPD i uzależnianiem;
    ukrywanie przed bliskimi i samym sobą problemów, które wymagają specjalistycznej pomocy prowadzi do katastrofy - np opisanej powyżej;
    szkoda, że art. nie jest wzbogacony o opinię specjalisty psychiatry;

  • zawszedak111

    Oceniono 18 razy 4

    "Potrąciłam na pasach dziewczynę. Przeżyłam, ale mocno mną to wstrząsnęło." - chyba powinno być "Przeżyła", a nie "Przeżyłam"!?
    Niechlujność pisania Anny Kality irytuje, poraża.

  • twzelnik

    Oceniono 7 razy 3

    Przypomnę: w przypadku rozwodu prawo do opieki nad dzieckiem powinno wynikać Z DOBRA DZIECKA, A NIE POTRZEB CZY AMBICJI RODZICÓW.
    Nieważne czego chce ta pani, tylko co będzie lepsze dla jej syna (wydało się).
    Tymczasem pani traktuje dziecko jak pożądaną rzecz, wiem - na pewno je kocha - ale ojciec nie kocha dziecka?

    Kto lepiej się zaopiekuje dzieckiem: ojciec, czy chora psychicznie matka?
    Wiem, może ojciec jest niedobry... Może. A może jednak nie.

  • bodzio24680

    Oceniono 4 razy 2

    Ciekawe w jakim stopniu nawracające epizody choroby są związane z toksycznym mężem. Przemoc psychiczna potrafi zdrową osobę wpędzić w głęboką depresję, a co dopiero osobę chorą. W takim przypadku rozwieść się trzeba jak najszybciej. Opieka nad dzieckiem jest sprawą najtrudniejszą - w tym przypadku liczy się wyłącznie dobro dziecka. Osoba chora i często trafiająca do szpitala nie jest w stanie zapewnić dziecku opieki na 100%. Życie z chorym rodzicem jest bardzo trudne dla dziecka, które potrzebuje opieki i stabilności. Pytanie tylko, czy ojciec przemocowiec (a jeżeli naprawdę tak traktuje żonę, to jest przemocowcem) będzie dla dziecka lepszym opiekunem. Rodzice, którzy chcą dobra dziecka znajdą rozwiązanie najlepsze dla niego.

  • didja

    Oceniono 6 razy 2

    Niech to skomentuje jakiś psychiatra: bohaterka choruje od czasu wypadku, w którym potrąciła pieszego (traumatyczne zdarzenie), miała poporodową psychozę z urojeniami religijnymi - a leczona jest na ChAD?

  • filosem

    Oceniono 1 raz 1

    W naszym kraju ciężko chorować psychicznie. Świadomość ludzi jest drastycznie niska. Do tego ostracyzm społeczny. Bliska mi osoba cierpiała na dwubiegunowke. Bardzo się męczyła. Nie miała należytego wsparcia od najbliższych osób w rodzinie. Do tego zmęczenie samą chorobą. Brak perspektyw na dalszą pracę... Niestety te walkę przegrała. Nie miała już sił.

  • aalliiccee

    Oceniono 7 razy 1

    dlaczego mowa o odbieraniu dziecka? Lepszym opiekunem na pewno będzie ojciec. A matka może mieć kontakty z dzieckiem, które mieszkać będzie z ojcem. Tu sprawa jest postawiona ja albo on. Dobro dziecka się liczy. Na pewno będzie bezpieczniejsze u taty.

  • tinorossi

    Oceniono 1 raz 1

    Może artykul niedoskonaly , może można się z czyms nie zgadzać , ale dobrze, ze o takich sprawach się mowi , dobrze, ze się dyskutuje. Tak, przydal by się komentarz specjalisty , tyle, ze one bywaja bardzo suche .

  • qcleszek1

    Oceniono 5 razy 1

    Przykra sprawa . Jednak jeżeli w czasie wykonywania zabiegu zajdzie niespodziewane zdarzenie i Pani Doktor dostanie ataku choroby ? Pacjent może ucierpieć . Kto odpowie pracodawca czy lekarz ? Ubezpieczyciel lekarza pewnie się wykpi zapisami umowy .

  • as3232

    Oceniono 1 raz 1

    Niestety chorujemy i musimy to ukrywać , co innego serce , nerki itp.

  • Renata Rojek

    Oceniono 3 razy 1

    Nie jestem za wyłączaniem możliwości komentowania, ale w tym przypadku tak być powinno. Przekonał mbie o tym stek bzdur zamieszczony przez pseudo-specjalistów od wszystkiego i ciocie i wujków-dobre rady. JAK WAM, LUDZIE, NIE WSTYD!

  • buwalker

    Oceniono 5 razy 1

    Wszystko to jest bardzo smutne i przykre, oczywiście współczuję, ale nie chciałbym powierzać życia i zdrowia w ręce z takimi problemami kognitywistycznymi. Chodzi nie tylko o lekarzy, ale też o policjantów, strażaków, żołnierzy, polityków, nauczycieli. Wątpliwości co do etiologii i diagnozy to jedno, ale można opracować psychotesty, sprawdzające wydolność intelektualną, odporność psychiczną, niezależnie od przyczyn rozmaitych zaburzeń, bez etykietek i tak dalej, i rutynowo przeprowadzać je w wybranych grupach zawodowych. Takie psychotesty mogą być dobrym wyjściem, mają małe znaczenie w przypadku symulowania objawów, i nie da się ich wykorzystać do oceny poczytalności oskarżonego, ale siłą rzeczy mają znaczenie w przypadku osób pragnących zachować stanowiska. Wydaje się też, że w przypadku bohaterki artykułu odpowiedzialnie byłoby zrezygnować z praw do opieki na dzieckiem, bo to się nie ma prawa udać.

    Z drugiej strony, przydałby się jakiś program pracy chronionej, taki na serio, a nie popelina organizowana przez idealistów z głowami w chmurach i wykorzystujących ich oszustów, do której trzeba dopłacać. A jeśli trzeba dopłacać, to po co, w takim razie lepiej renta, co i tak w niektórych przypadkach jest jedynym wyjściem. Nie ma się czego wstydzić, czasami tak się dzieje, i może to spotkać każdego, a to nie znaczy, że osoba z urojeniami powinna być dopuszczana do śledztwa, albo prowadzić operację. Psychiatrzy próbują wmawiać, że "to się leczy", a problem jest bardziej złożony, na dzisiaj nie dysponujemy narzędziami pozwalającymi w pełni zrozumieć charakter zaburzeń, a co dopiero wdrażać racjonalną terapię.

  • martusia_25

    0

    Elektrowstrząsy mają niesłusznie złą opinię, Kojarzą się z torturami dokonywanimi na pacjentach, podczas, gdy są CAŁKOWICIE BEZBOLESEN, wykonywane miejscowo w znieczuleniu i mają wysoką wartość terapeutyczną. Mózg "działa na prąd" i ta metoda jest metodą, która ma niewiele skutków ubocnych (amenzja wsteczna dotycząca krótkiego okresu przed zabiegiem) a za to zdecydowanie poprawia stan pacjenta.

  • miw.d

    Oceniono 2 razy 0

    Mam właściwie tylko pytanie, komu należy powierzyć opiekę nad dzieckiem: chorej matce systemowo leczonej
    i pracującej, czy ojcu. Jego stosunek do żony źle rokuje jeśli chodzi o wychowywanie dziecka. Nie oddałabym mu nikogo pod opiekę.

  • Milena Wandelt

    Oceniono 2 razy 0

    hmm na świecie miliony ludzi jest chorych a ile z nich zdiagnozowancych hmm,wszystkim chorowitką życze powrotu do zdrowia ,zycie ma sie jedno

  • tempus

    Oceniono 4 razy 0

    Matka Boska, odmawienie różańca? Mówimy o medycynie czy o czarach z Watykanu?
    Ogłupianie ludzi od dzieciństwa niesie poważne konsekwencje!!! Indoktrynacja nie idzie na marne...

    Ta Polska to jest totalne zadupie!

  • czarna.stopa

    0

    Ktoś się orientuje, jaki procent chorych na Chad ma psychozy? Swoją drogą, ciekawe na jakiej zasadzie rozróżniają pacjenta z Chad, który ma objawy psychotyczne od pacjenta ze schizofrenią?

  • ubudubu4

    Oceniono 4 razy 0

    Spokojnie polskie sfeminizowane sądy nawet jak matka jest prostytutka to dziecko dają matce, wiadomo że facet to zbok i nigdy dziecka nie dostanie pod opiekę........hee

  • prokuraturarejonowa

    Oceniono 2 razy -2

    O ile się orientuję z opisu objawów to raczej schizofrenia a nie ChAD (psychoza maniaklalno - depresyjna).

    O ile się orientuję w ChAD nie ma urojeń i omamów audiowizualnych. Tam gdzie się zaczynają halucynacje tam się kończy ChAD.

  • duda.laskawy

    Oceniono 10 razy -6

    Psychiatria to gusła i zabobony bez podstaw naukowych.
    Definicje opisowe, behawioralne, całkowicie do subiektynej interpretacji róznych konowałów.
    Definicje tworzone przez skorumpowaną instytucje jaka jest Amerykanskie Stowarzyszenie Psychiatryczne, a potem bezmyslnie kalkowane w takiej np. Polsce, ktora nie ma własnych "naukowców" w tej dziedzinie.
    Ważne, zeby sie proszki dobrze sprzedawały, to olbrzymi biznes.

  • true_lysander

    Oceniono 47 razy -27

    A teraz wyobraź sobie, że leżysz u pani na fotelu stomatologicznym, a pani zaczyna wchodzić w stan ostrej psychozy i trzymając wiertło przy twojej twarzy zaczyna widzieć w tobie Szatana...

Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX