Bardzo wiele młodych ludzi wybiera wieś na miejsce do życia

Bardzo wiele młodych ludzi wybiera wieś na miejsce do życia (fot: Agnieszka Sadowska/ Agencja Gazeta)

społeczeństwo

Polacy z wyższym wykształceniem chcą mieszkać na wsi. "Wyścig szczurów ich nie interesuje"

Zamiast miejskiego pędu - spokój. Wielu Polaków z wyższym wykształceniem rezygnuje z życia w mieście i wybiera wieś, gdzie czas płynie wolniej, a praca daje więcej satysfakcji. Za miastem nie tęsknią, a polityka ich nie interesuje.

44-letnia Joanna Pruszyńska, z wykształcenia matematyk, do mazurskiej wsi Zełwągi nieopodal Mikołajek wróciła po trzydziestce. Mówi: - Latem po pracy idę się kąpać w jeziorze, które mam 50 metrów od domu, albo kładę się w hamaku i patrzę na zieleń. Mogę wskoczyć na rower i po pięciu minutach jestem u mojej mamy, która mieszka 600 metrów ode mnie. W mieście pewnie też można tak żyć, ale jest o to dużo trudniej. Na wsi znajomi wpadają w odwiedziny bez zapowiedzi, w mieście, żeby się z kimś spotkać, trzeba ustalić termin. Tutaj wszystko łatwiej zaplanować, jest więcej wolnego czasu, głowa jest bardziej pusta.

Joanna wróciła na mazurską wieś po latach spędzonych w Warszawie (fot: chrosiowka.pl)
Joanna wróciła na mazurską wieś po latach spędzonych w Warszawie (fot: chrosiowka.pl)

Według raportu "Wieś w Polsce 2017. Diagnoza i prognoza" od 2002 roku liczba mieszkańców wsi rośnie kosztem liczby mieszkańców miast, a zgodnie ze statystykami CBOS najwięcej Polaków chce mieszkać na wsi (w 2015 r. 40 proc. wobec np. 18 proc. marzących o życiu w dużej metropolii). Jak czytamy w raporcie, na wieś częściej przenoszą się osoby zamożniejsze i lepiej wykształcone - w tym także te, które mimo wyższego wykształcenia nie mogą znaleźć pracy w mieście - a opuszczają ją przede wszystkim osoby o niskim poziomie kapitału kulturowego i ekonomicznego.

Z kolei z badań Krystyny Szafraniec z Instytutu Rozwoju Wsi i Rolnictwa PAN i Pawła Szymborskiego z Instytutu Socjologii UMK w Toruniu wynika, że 30 proc. ludzi pochodzących ze wsi, którzy ukończyli studia, wraca na wieś.

Blisko korzeni

Joanna wychowała się w Zełwągach niedaleko Mikołajek. Na studia wyjechała do Torunia. Jako absolwentka matematyki wróciła w rodzinne strony na niecały rok. Pracowała jako recepcjonistka w hotelu Gołębiewski. - To nie było dla mnie. Mój ówczesny chłopak bardzo chciał wyjechać do Warszawy, żeby robić karierę, więc pojechałam z nim - opowiada.

Joanna niedługo porzuca stałą pracę dla Zakładów Mięsnych i chce się poświęcić swojej rodzinnej agroturystyce (fot:. chrosiowka.pl)
Joanna niedługo porzuca stałą pracę dla Zakładów Mięsnych i chce się poświęcić swojej rodzinnej agroturystyce (fot:. chrosiowka.pl)

Para zamieszkała na Woli, Joanna zatrudniła się w firmie informatycznej, w której pracowała przez kolejne osiem lat. - Zaczynałam od najniższego stanowiska - jako wsparcie techniczne na infolinii, potem jako konsultantka, następnie product manager, a w końcu zostałam kierownikiem działu hotline i testów. Zarządzałam 30-osobowym zespołem - opowiada. Bardzo lubiła Warszawę, czuła się dobrze w dużym mieście. Ale nie wyobrażała sobie zakładania rodziny z dala od swoich bliskich. - W Zełwągach mieszkają moi rodzice, siostra i rodzeństwo mojej mamy ze swoimi rodzinami oraz rodzina mojego taty. Jestem przekonana, że dzieciom służy, gdy wychowują się tam, gdzie są ich korzenie. I wychowywanie ich, gdy rodzina jest blisko, jest po prostu łatwiejsze - mówi.

Jeszcze będąc w Warszawie poznała obecnego męża, który również pochodzi z Mazur - z Giżycka. - Przez jakiś czas żyliśmy w związku na odległość, a gdy zaczęło być między nami poważnie, wiedziałam, że przeprowadzka na Mazury będzie tylko kwestią czasu. Jeszcze po ślubie przez kilka miesięcy mieszkałam w stolicy - moi przełożeni nalegali, żebym skończyła wszystkie projekty. Dom w Zełwągach wybudowałam zdalnie, a na Mazury przeprowadziłam się, już będąc w ciąży - śmieje się Joanna.

Po powrocie do rodzinnej miejscowości Joanna zatrudniła się w dziale kadr i płac w rodzinnej firmie zatrudniającej 200 osób, która zajmuje się produkcją mięsa. Po trzech latach została pełnomocnikiem właścicieli. - Przeprowadzka na Mazury sprawiła, że trochę zwolniłam, bo też życie na wsi po prostu wolniej płynie - mówi. Nie ma hałasu, korków, wszędzie jest blisko, dojazd do danego miejsca zawsze zajmuje tyle samo czasu, nie jak w Warszawie - albo pół godziny, albo półtorej. W urzędzie pewne rzeczy łatwiej załatwić, bo nie jest się anonimowym. - Wciąż jednak miałam dość ambitną pracę. Założyłam więc sobie, że będę coraz bardziej zwalniać. Prawie dwa lata temu zdecydowałam się przejść na 4/5 etatu. Z końcem tego roku odchodzę z firmy i zamierzam poświęcić więcej czasu małej agroturystyce, którą równolegle prowadziłam w wybudowanym przez siebie domu. Na łące za domem chcemy postawić drewnianą mazurską chatę podcieniową na wynajem, więcej czasu spędzać z gośćmi - planuje Joanna.

O pieniądze się nie martwi. - Żyjąc na wsi, ma się mniejsze potrzeby. Poza tym, że mamy agroturystykę jest też pensja męża. Od niedawna robimy również sery, chleb na zakwasie. Byłam zaskoczona, ile to daje satysfakcji. Mam wiele zainteresowań, na które do tej pory brakowało mi czasu - może stworzę miejsce, gdzie będą odbywały się warsztaty z turkusowego zarządzania, rodzicielstwa bliskości czy ekologii? - opowiada.

Polska wieś bardzo się zmieniła i nadal zmienia - mówi socjolożka Ilona Matysiak (fot: Władysław Czułak / Agencja Gazeta)
Polska wieś bardzo się zmieniła i nadal zmienia - mówi socjolożka Ilona Matysiak (fot: Władysław Czułak / Agencja Gazeta)

Według Szafrańskiej i Szymborskiego na wieś przybywa również coraz więcej ludzi pozbawionych wiejskich korzeni. Socjolożka Ilona Matysiak z Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej, która przeprowadziła badania z udziałem mieszkających na wsi absolwentów wyższych uczelni w wieku 25-34 lata, potwierdza ten trend. Jak zaznacza, dane statystyczne pokazują, że najbardziej popularne są tereny wiejskie zlokalizowane wokół dużych miast. Wybierają je ci, którzy mają dosyć miasta, także np. młode rodziny z dziećmi.  - Ich motywacje do wyprowadzki są różne - bo na wsi jest taniej, spokojniej, można mieszkać we własnym domu, a nie w bloku - mówi. Socjolożka skupiła się w swoich badaniach na mieszkańcach wsi położonych w większej odległości od większych miast. Okazuje się, że jest grupa młodych ludzi po studiach, którym to nie przeszkadza.

Jak podkreśla Matysiak, polska wieś bardzo się zmieniła i nadal zmienia. - Wiele środków unijnych trafia na wieś, budowane są świetlice, szkoły, jakość życia w ciągu ostatnich kilku, kilkunastu lat na wielu terenach wiejskich bardzo się zmieniła, co nie oznacza, że wszędzie. Należy podkreślić, że polska wieś jest bardzo zróżnicowana - przekonuje.

Kawkowo. Staszek przejął dom rodzinny i stworzył w nim agroturystykę (fot: kawkowo.pl)
Kawkowo. Staszek przejął dom rodzinny i stworzył w nim agroturystykę (fot: kawkowo.pl)

Nie zamykać się w "bańce"

30-letni Staszek Kamionka urodził się w Warszawie. Niedługo później jego rodzice przenieśli się do Nowego Kawkowa, niewiele ponad 20 km od Olsztyna. We wsi kupili duży dom. Po pięciu latach postanowili jednak wrócić do stolicy, bo tam mieli i lepszą pracę, i lepszą szkołę dla dziecka. Staszek wychowywał się w mieście, ale zawsze tęsknił do natury.

- Po studiach z zarządzania i kilku latach pracy jako szkoleniowiec stwierdziłem, że nie jest to coś, co chciałbym robić do końca życia. Rzuciłem pracę i wyjechałem ze współlokatorami do Norwegii, gdzie wykonywaliśmy proste prace remontowe, ocieplaliśmy domy, malowaliśmy je, robiliśmy tarasy. To był świetny czas - opowiada. Staszek nie wyobrażał sobie jednak życia w Norwegii ani w żadnym innym miejscu na świecie. - Wiedziałem, że chcę mieszkać w Polsce, gdzie mam rodzinę, znajomych. Po powrocie z zagranicy zacząłem się zastanawiać, co dalej - opowiada. Długo po głowie chodziło mu stworzenie agroturystyki w rodzinnym domu, w Kawkowie. Bał się jednak, że rodzice nie zechcą pozbawiać się letniego domku, zwłaszcza że planowali częściej go odwiedzać. - Okazało się, że są zbyt pochłonięci pracą i dali mi zielone światło - opowiada.

Dom, stodołę i oborę Staszek wyremontował z pomocą znajomych. W Nowym Kawkowie agroturystykę prowadzi od trzech lat. - Żyję między miastem a wsią. Dostałem się na studia z wzornictwa przemysłowego, więc obecnie w tygodniu jestem w Warszawie na zajęciach, a na weekend wracam do Kawkowa. Warszawa jest tylko trzy godziny stąd, jeśli tylko chcę, mogę w ciągu jednego dnia odwiedzić miasto i wrócić do domu - opowiada. Gdy Staszek jest w Warszawie, agroturystyką zajmuje się jego współpracowniczka Ewa, która mieszka w okolicy Kawkowa.

We wsi Staszek lubi nie tylko bliskość natury. - Praca tutaj daje o wiele większą satysfakcję, ciągle poznaję kogoś ciekawego, bo gości mamy mnóstwo. Nie czuję się odcięty od świata. Dużo się tu dzieje - jest wiele wydarzeń organizowanych przez miejscową społeczność, niedaleko jest Teatr Węgajty, Muzeum Lawendy w Nowym Kawkowie. Mam wrażenie, że czasem dzieje się tutaj więcej niż w Olsztynie - mówi. We wsi podoba mu się też to, że mieszkają tu ludzie o różnej mentalności. - W Warszawie bardzo łatwo zamknąć się w swojej "bańce", spotykać z tymi, którzy mają podobne poglądy, wartości. Tutaj jesteś poniekąd zmuszony do kontaktu z każdym, bez względu na to, jak patrzy na świat, w co wierzy, ile ma lat. Zazwyczaj okazuje się, że są to bardzo wartościowi ludzie - mówi.

Młodzi chcą żyć na wsi

Ilona Matysiak przekonuje, że dużą grupę młodych ludzi obecnie mieszkających na wsi stanowią ci, którzy nigdy z niej tak naprawdę nie wyjechali. - Poszli na studia do najbliższej miejscowości, jednocześnie mieszkali wciąż w domu rodzinnym, a jeśli przeprowadzali się do miasta na stałe, to często wynajmowali mieszkania ze znajomymi lub krewnymi ze swoich rodzinnych stron. Nierzadko byli pierwszym pokoleniem w swojej rodzinie, które poszło na studia. Zrobili to z różnych powodów - jedni tylko dlatego, że dziś prawie wszyscy studiują, inni - po to, żeby mieć w przyszłości lepszą pracę czy po to, żeby zdobyć wiedzę i przejąć rodzinny biznes, na przykład biuro rachunkowe. Zwykle wybierali kierunki w ich przekonaniu praktyczne, np. pedagogikę, administrację publiczną czy geodezję. Niektórzy, choć była to zdecydowana mniejszość, wyjechali na studia, żeby wyrwać się na jakiś czas z domu, poznać innych ludzi, spróbować życia w mieście, chcieli poznać trochę świata, nie mieli sprecyzowanych planów, co będą robić po uzyskaniu dyplomu - opowiada Matysiak.

Większość moich rozmówców po powrocie na wieś przejęła rodzinną agroturystkę. Z badań socjolożki wynika jednak, że młodzi po studiach najczęściej podejmują pracę w lokalnych instytucjach publicznych - w urzędach, szkołach, ośrodkach kultury, gminnych ośrodkach pomocy społecznej. - Sektor publiczny jest atrakcyjny ze względu na stabilność zatrudnienia. Nie trzeba się też bardzo poświęcać - pracę kończy się o 16, nie ma nadgodzin. Rzadko młodzi zostają przedsiębiorcami, jeśli mają własne firmy, to najczęściej są to małe biznesy, które przejęli po rodzicach. W moim badaniu znalazło się zaledwie kilka osób, które podjęły próbę założenia czegoś swojego. Byli to między innymi weterynarze, którzy, co ciekawe, otworzyli kliniki dla zwierząt małych, nie tych gospodarskich. Miałam też ciekawą rozmówczynię, która po studiach wyjechała do Wielkiej Brytanii. Po siedmiu latach spędzonych za granicą zdecydowała się wrócić do rodzinnej wsi. W budynku, który dostała od teściowej, założyła szkołę językową - przekonuje.

Niewielu młodych przejmuje po rodzicach gospodarstwa rolne. - Ci, którzy się na to decydują, dużo w nie inwestują, bo chcą żyć z rolnictwa. W moim badaniu znaleźli się jednak także mężczyźni, którzy utrzymywali się z czegoś innego, a pracę na roli traktowali jako hobby, odskocznię, coś dodatkowego - opowiada.

Była niemal pewna, że spotka wiele osób, które będą czuły, że zostały zmuszone do powrotu po studiach na wieś - do przejęcia rodzinnej ziemi. Zdziwiła się, gdy okazało się, że jest wręcz odwrotnie. - Większość wróciła z własnej woli. Często mówili, że nie podobał im się ten miejski pęd, zwłaszcza mężczyźni powtarzali, że wyścig szczurów ich nie interesuje - opowiada. Młodzi narzekali również na to, że w mieście jest się anonimowym, że nie znali swoich sąsiadów, co najwyżej mówili im "dzień dobry" w windzie czy na klatce schodowej. - Na wsi mają poczucie bezpieczeństwa, bo wszystkich znają, są z nimi blisko, jeden drugiemu pomaga. Są przywiązani do swojej małej społeczności - opowiada. O pozostaniu na wsi decydował też często czynnik ekonomiczny. - Gdyby zostali w mieście, musieliby zaciągać kredyt na lata, mieszkać w małym mieszkaniu. W rodzinnej wsi często dostawali już coś na start - kawałek ziemi, na której mogli zbudować dom, albo przejmowali część domu rodzinnego - mówi Matysiak.

Dożynki Dworskie w Muzeum Wsi Lubelskiej (fot: Jakub Orzechowski/ Agencja Gazeta)
Dożynki Dworskie w Muzeum Wsi Lubelskiej (fot: Jakub Orzechowski/ Agencja Gazeta)

Z rodzicami, w ich domu na wsi, mieszka 28-letni Arek. Już na studia wyjeżdżał z założeniem, że po ich ukończeniu wróci do rodzinnej miejscowości Bystre, około 40 km na południe od Sanoka. Zanim tak się stało, mieszkał najpierw w Zamościu, potem w Białej Podlaskiej, gdzie studiował turystykę i rekreację. - Nie udało mi się szybko znaleźć pracy w zawodzie w mieście, co przyspieszyło decyzję o powrocie -  mówi. Na wsi Arek podjął dwie prace - jako stolarz i kelner. Każda około 5 km od domu. Jako stolarz pracuje w tygodniu, jako kelner - w weekendy. Podoba mu się łączenie dwóch zawodów, ma też poczucie, że praca kelnera w jakiś sposób łączy się z jego wykształceniem.

- Dobrze mi na wsi, ale nie ukrywam, że jestem tu też ze względu na dziadka i rodziców, którzy potrzebują mojej pomocy - mówi. Rozważa powrót do miasta, choć  nie ma na razie konkretnych planów. Brakuje mu kontaktu z młodymi ludźmi. - Na wsi mieszkają przede wszystkim osoby starsze, mam wrażenie, że część z nich powoli umiera - kiedyś ci ludzie spędzali dużo czasu na ławkach przed domami, odwiedzali się i rozmawiali, dziś już praktycznie tego nie obserwuję.

Arek mówi, że żeby nie stracić kontaktu z rówieśnikami i całkiem nie odizolować się od świata, musi porządnie się nagimnastykować. - Zazwyczaj wiąże się to z wyjazdem do najbliższej, większej miejscowości. W weekendy staram się umawiać ze znajomymi na dyskotekę, na koncert. Na szczęście istnieją social media, dzięki którym mogę utrzymać stały kontakt z ludźmi, których poznałem na studiach - opowiada.

Michał Jerzy Grnyo organizuje warsztaty gotowania w duchu slow food dla lokalnych mieszkańców (fot: Agroturystyka 'U Źródeł')
Michał Jerzy Grnyo organizuje warsztaty gotowania w duchu slow food dla lokalnych mieszkańców (fot: Agroturystyka 'U Źródeł')

Co zamiast polityki

Młodzi mieszkający na wsi rozczarowali socjolożkę pod jednym względem - większość nie wykazywała zainteresowania polityką. - Rzadko biorą udział w  lokalnym życiu publicznym, zebraniach wiejskich. Nie mają ambicji, aby zostać sołtysami czy radnymi gminnymi, nie chcą brać na siebie tej odpowiedzialności. Wolą inaczej spędzać wolny czas, np. z rodziną albo wsiąść na motocykl i pojeździć po okolicy. Często powtarzali też, że nie chcą się użerać  z roszczeniowymi mieszkańcami, żyją w przekonaniu, że wszystko w samorządach lokalnych jest i tak z góry ustalone, rządzi kolesiostwo - opowiada Matysiak. Około 1/3 badanych przez nią osób angażuje się za to regularnie w różne działania społeczne. - Organizują na przykład wydarzenia sportowe - rajdy samochodowe, biegi charytatywne, turnieje, gry, pomagają przy wydarzeniach charakterystycznych dla wsi - dożynkach, odpustach - wylicza.

Potwierdza to historia Michała Jerzego Grnyo, który od roku prowadzi agroturystykę w domu zbudowanym jeszcze w latach 60. przez jego dziadka w Starym Folwarku na Suwalszczyźnie. Na pytanie o zaangażowanie w politykę odpowiada krótko: - Jestem anarchistą.

Jego pasją jest gotowanie. Zanim wrócił do rodzinnej wsi i przejął biznes po rodzicach, przez sześć lat prowadził między innymi sieć dziewięciu restauracji z ramenem, pracował za granicą, mieszkał np. w Belgii i Bułgarii. Po powrocie wraz ze znajomymi z Suwalszczyzny założył trzecie w Polsce Convivium Slow Foodu - nad Wigrami [Slow Food to międzynarodowa organizacja non profit, której celem jest wspieranie niewielkich regionalnych producentów żywności - przyp. red.].

Wspólne gotowanie we wsi Stary Folwark na Suwalszczyźnie (fot: Agroturystyka 'U Źródeł')
Wspólne gotowanie we wsi Stary Folwark na Suwalszczyźnie (fot: Agroturystyka 'U Źródeł')

Michałowi udało się zbudować na Suwalszczyźnie dużą bazę lokalnych wytwórców i rolników, od których kupuje wysokiej jakości produkty i przygotowuje z nich posiłki dla swoich gości. Ale nie tylko o jedzenie tu chodzi. - Moim celem jest włączanie gości oraz mieszkańców wsi we wspólne gotowanie. Zależy mi na tym, żeby organizować warsztaty kulinarne w duchu slow food - uczyć ludzi, jak łączyć smaki, jak korzystać z produktów ekologicznych. Niedawno przygotowywaliśmy wspólnie zupę rybną. Pieniądze ze sprzedaży przekazaliśmy na leczenie chorego chłopca z sąsiedniej wsi - opowiada.

Joanna również chętnie angażuje się w działanie społeczne - brała udział w akcji sprzątania okolic oraz inicjatywie Ratujmy Mazury, w ramach której lokalna społeczność sprzeciwia się budowie czteropasmowej drogi S16 przez środek Mazur - droga ma być częścią międzynarodowego korytarza tranzytowego. Jak podkreśla, są to raczej działania z ramienia organizacji pozarządowych niż lokalnego samorządu. - Nie chciałabym zostać sołtysem czy radną. Ale chętnie włączyłabym się w prace na rzecz środowiska naturalnego lub budowania relacji w naszej niedużej społeczności - przekonuje.

39-letni Rafał, który do wsi Czarny Las na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim przeprowadził się z żoną i dwójką dzieci z Lublina, też nie uważa, że aby zmienić coś w lokalnej społeczności, trzeba zostać politykiem. - Jestem poetą, artystą. Na co dzień pracuję w kopalni Bogdanka jako górnik, ale moją największą miłością jest literatura. I na tym polu angażuję się najmocniej, chociażby działając w lokalnym stowarzyszeniu "Skrzydła", które założyliśmy wraz z żoną oraz kilkoma znajomymi, czy współpracując z lokalną biblioteką. Czasem odnoszę wrażenie, że kultura to jeden z ostatnich bastionów, w którym podziały i wojny są najmniej dostrzegalne - przekonuje Rafał.

Ewa Jankowska. Dziennikarka i redaktorka, absolwentka Polskiej Szkoły Reportażu. Zaczynała w Wirtualnej Polsce w dziale Kultura, publikowała wywiady w serwisie Ksiazki.wp.pl. Pracowała również serwisie Nasze Miasto i Metrowarszawa.pl, gdzie z czasem awansowała na redaktor naczelną.

Polub Weekend Gazeta.pl na Facebooku

Komentarze (40)
Zaloguj się
  • miasto66

    Oceniono 35 razy 23

    Na prawdę nie rozumiem skąd te zachwyty nad życiem na wsi. Sam do 19 roku życia mieszkałem na wsi, a teraz od niemal 20 lat mieszkam w dużym mieście i za nic w świecie bym na wieś nie wrócił. Mimo że mieszkam w samym centrum to wiodę spokojne życie, bez stresu i pośpiechu. Znajomych mam w miescie znacznie więcej niż jak mieszkałem na wsi i nie są to bynajmniej powierzchowne znajomości. Spotykamy się praktycznie co weekend w dużym gronie, a do tego pomniejsze spotkania w tygodniu z co bliższymi przyjaciółmi. Zaobserwowałem natomiast, że u znajomych, którzy zostali na wsi bądź dobrowolnie wyprowadzili się z miasta na wieś, życie towarzyskie niemal zamarło. Własnie ta wiejska grupa najwięcej siedzi na facebooku bo to ich główne źródło kontaktu z ludźmi. Do tego część z nich po paru latach wiejskiego życia zaczęła wracać do miasta mając dość ciągłych dojazdów do pracy, kiepskiej infrastruktury i wiejskiej mentalności.
    W ogóle mam wrażenie, że cały ten artykuł przedstawia wizję życia na wsi, która jest bardzo marginalna, a 90% polskich wsi wygląda zupełnie inaczej. Typowa wieś to obyczajowy konserwatyzm, rząd dusz sprawowany przez lokalnego proboszcza, gnojenie ludzi odstających od miejscowych norm, powietrze zatrute przez domy jednorodzinne gdzie nagminnie pali się śmieciami, fatalna służba zdrowia, pogoń za pieniądzem większa niż w mieście bo przecież trzeba się pokazać sąsiadom że mnie stać...
    No ale wielkomiejski hipster bedzie się zachwycał etosem wiejskiego życia dopóki sam na wsi nie pomieszka i nie zobaczy, że to nie jest tak jak na sielankowych obrazkach z internetu.

  • e50504

    Oceniono 26 razy 20

    "Michał Jerzy Grnyo organizuje warsztaty gotowania w duchu slow food dla lokalnych mieszkańców"

    Czyli że ktoś chce uciec z miasta przed wszechobecną modą, udawaniem i wyścigiem szczurów, a tu jakiś brodaty hipster organizuje warsztaty z gotowania, DLA LOKALNYCH MIESZKAŃCÓW. Niech zobaczą autochtoni kawałek tej Europy xD

    Jeśli uciekać z miasta to właśnie przed takimi ludźmi

  • rave8

    Oceniono 32 razy 16

    Narracja jest taka:
    Miastowi "wieśniacy" zaludniają wsie bo się wypalili w korporejszyn produkując masowo nikomu nieprzydatne raporty i projekty. Doją krowy, robią sery, ćpają jarmuż popijając sojowe latte. W wieku 40 lat pierwszy raz weszli do lasu i popływali w jeziorze, a nie na basenie, lecz w czepku bo stare nawyki zostały.
    Znajomi do nich wpadają bez zapowiedzi, a oni ich goszczą zamiast wypierd...ć jak to w mieście bywa. Reasumując z chamów stają się ludźmi wrażliwymi na piękno otaczającego świata. Zamiast zachwycać się nowym modnym klubem w centrum miasta czy nowymi butami od Gucciego , wolą iść na grzyby lub podglądać łosie. Odkryli w sobie człowieka. Dostrzegli że można rozmawiać ze sobą nie tylko przez telefon czy fejsbunia. Zauważyli, że makaron na drzewach jednak nie rośnie oraz że gruszek nie produkuje się w fabryce.

  • viking2

    Oceniono 27 razy 15

    Mieszkanie na wsi ma - tak, jak wszystko inne - blaski i cienie.
    Dla mnie "znajomi wpadajacy bez zapowiedzi" sa nie do przyjecia, bo, tak naprawde, to nic innego jak nieproszeni goscie. Mam dosc bogate zycie intelektualne i szerokie zainteresowania. Dobrze czuje sie sam ze soba. Z moich zainteresowan wynikaja szeroko rozbudowane hobby i kiedy akurat zajalem sie czyms, co lubie, naprawde nie kreci mnie idea, ze przyjdzie Maniek z zona i beda mi opowiadac, co jej siostra wywinela, kiedy rozwodzila sie z mezem.

  • lucusia3

    Oceniono 14 razy 14

    Nie wiem, może są wsie gdzie ktoś wpada bez zapowiedzi. W mojej raczej się zapowiadają telefonicznie. Nawet jak ma przyjść babcia, to raczej się zapowiada.

  • aarvedui

    Oceniono 23 razy 13

    Wykształceni, ale idioci. Ilość procesów sądowych "bo sąsiad ma krowy i śmierdzi" rośnie lawinowo.

    Ekstremum to świeżo sprowadzone paniska, które wytoczyły proces żyjącemu we wsi od dekad pszczelarzowi "bo mamy alergię na pszczoły". Pszczelarz musiał zabić swoje roje.

    Na wieś sprowadza się wykształcone chamstwo i buractwo.

  • zdziwiony6

    Oceniono 7 razy 7

    "Wsi spokojna, wsi wesoła..."

    Autorka trochę idealizuje sprawę. Mieszkańcy wsi mają te same problemy jak reszta Polski. Trzeba się jakoś utrzymać, zarobić na życie. Ciekawe jest to zdanie:

    "...młodzi po studiach najczęściej podejmują pracę w lokalnych instytucjach publicznych - w urzędach, szkołach, ośrodkach kultury, gminnych ośrodkach pomocy społecznej. - Sektor publiczny jest atrakcyjny ze względu na stabilność zatrudnienia"

    To znaczy, że w poszukiwaniu spokojnego życia przenoszą się na wieś i... podejmuja pracę w budżetówce. Dojenie krów zostawiają miejscowym.

    Znajomi, którzy przychodzą bez zapowiedzi to zmora. Pamiętam takie sytuacje z dzieciństwa. Było to wymuszone tym, że przez pewien czas nie mieliśmy w domu telefonu więc różni czasami ludzie przychodzili wieczorem w jakiejś sprawie. Niestety często było to mało przyjemne, bo to nam dezorganizowało życie rodzinne.

    Autorka pomija jeden, bardzo ważny aspekt życia na wsi. Chłopi piją i ćpają. Piją wódę po wiejsku czyli w ogromnych ilościach a ćpają tak jak miastowi. A później oczywiście wsiadaja do swoich samochodów i jeżdżą jak szaleńcy. Wypadków na wsiach jest sporo.

    Trzeba też pamiętać, że polska wieś generalnie głosuje na PiS.

  • mniklasp

    Oceniono 5 razy 5

    wyzsze wyksztalcenie w Polsce kreuje omnibusow czyli ludzi ktorzy moga pracowac wszedzie , w banku, w korporacji prawie na kazdym stanowisku poniewaz nie ma wyksztalcenia specjalistycznego jak np lekarz.Czlowiek po politologi czy kulturoznawstwie moze pracowac w banku. Jaki jest wiec sens gdy nie ma ani satsyfakcji ani pieniedzy w duzym miescie

  • van_norden

    Oceniono 10 razy 4

    Ach, gdyby wszyscy Polacy wrócili na Ojcowizny... Dałoby się wreszcie mieszkać w miastach

Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX