Irena Sendlerowa w Wigilię Bożego Narodzenia 1944 r.

Irena Sendlerowa w Wigilię Bożego Narodzenia 1944 r. (fot. Wikimedia.org / Domena publiczna / Marta Kondrusik / Gazeta.pl)

wywiad Gazeta.pl

Bikont o Sendlerowej: Ateistka i socjalistka stała się idolką prawicy i Kościoła

Zafascynowało mnie to, że Irena Sendlerowa była taka lewicowa, taka niezależna i że do końca nie mówiła prawdy - mówi Anna Bikont, autorka biografii "Sendlerowa. W ukryciu".

To może być lektura dla wielu szokująca.

- Chyba tylko dla tych, którzy lubią żyć w świecie mitów. Szczególnie mitów opowiadających o szlachetnych Polakach w szlachetnej Polsce. Historia tymczasem jest zazwyczaj nieco bardziej skomplikowana, szczególnie w czasie wojny.

Jest dzisiaj w naszym kraju wielu uważających, że wojna może być czymś dobrym, bo hartuje ducha i super jest zginąć w powstaniu.

- W mojej książce nic nie jest super, poza bohaterskim kręgiem kobiet, które wraz z Ireną Sendlerową pomagały ratować żydowskie dzieci. Oczywiście opowiadam historie tych, którzy przeżyli, więc w tym sensie książka jest nazbyt optymistyczna. Większość nie przeżyła. I to jest okropne, smutne i przygnębiające.

Dzieci uratowane przez Sendlerową. Zdjęcie z 1943 r. (fot. Eastnews)Dzieci uratowane przez Sendlerową. Zdjęcie z 1943 r. (fot. Eastnews)

Dlaczego pani napisała biografię Sendlerowej?

- Przypadkiem. Nie chciałam o niej pisać. Chciałam opisać to, jak trudno było uratować jedno żydowskie dziecko, a co dopiero mityczne dwa i pół tysiąca. Dlatego właśnie dużą część książki stanowią opowieści uratowanych.

Kiedy już zebrałam te historie, postanowiłam je zderzyć z mitem o bohaterstwie Polaków ratujących rzekomo masowo Żydów. I tu pojawiła się Sendlerowa: im dłużej w jej życiu grzebałam, tym bardziej wydała mi się interesująca. W końcu zdałam sobie sprawę, że sama stała u źródeł wielu mitów, które były wykorzystywane przez polskie władze w odpowiedzi na książkę Jana Tomasza Grossa o Jedwabnem. Mówiono, że Sendlerowa jest prawdziwą twarzą Polski, a nie ci, co podpalili stodołę z Żydami.

"Jestem narodowym alibi" - mówiła.

- To prawda, ale z drugiej strony dzięki Grossowi w końcu zaistniała w powszechnej świadomości. Bo to dzięki Grossowi zaczęto po latach milczenia mówić o Polakach ratujących Żydów, o polskich Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata. Zaczęto ich honorować, pisać o nich, zapraszać. Sendlerowa stała się pożądanym rewersem Jedwabnego i ostatnie lata życia spędziła jako naprawdę szczęśliwa kobieta, co jej się bardzo należało. Irena Sendlerowa - nigdy dość powtarzania - była wielką bohaterką.

I "Żmijką".

- Takie miała przezwisko przed wojną, bo była stanowcza i pryncypialna. Ten obrazek słodkiej staruszki na wózku, którym nas raczono w ostatnich latach jej życia, nie miał żadnego związku z rzeczywistością.

Dom ks. Boduena w Warszawie, w którym w trakcie II wojny światowej udzielono schronienia ok. 200 żydowskim dzieciom (fot. Wikimedia.org / Domena publiczna)Dom ks. Boduena w Warszawie, w którym w trakcie II wojny światowej udzielono schronienia ok. 200 żydowskim dzieciom (fot. Wikimedia.org / Domena publiczna)

Co panią w niej najbardziej zaintrygowało?

- To, że mimo poświęcenia swojego życia dla ratowania Żydów ciągle coś sobie dodawała do biografii, ubarwiała ją, zmieniała. Po co ktoś tak heroiczny miałby to robić? I im bardziej się zagłębiałam, tym bardziej nieoczywistą postacią okazywała się być Sendlerowa. Nieoczywistą i idącą w poprzek dzisiejszych czasów.

Niesamowite jest to, że my wszyscy tak się daliśmy złapać na ten lep słodkiej staruszki.

- Ja to rozumiem, bo taki lep jest silny. Wszyscy lubimy dające otuchę obrazki i w tym sensie mit jest czymś dobrym. Ale z drugiej strony ten lukrowany mit, paradoksalnie, pomniejsza jej zasługi, bo Sendlerowa jest w nim jedną z niezliczonych Polek i Polaków ratujących Żydów, a prawda jest zupełnie inna. Ratowanie Żydów odbywało się w najlepszym razie w atmosferze polskiej obojętności, a zdarzało się także, że w atmosferze nienawiści do Żydów i prób czerpania z żydowskiego dramatycznego losu zysków. Żadnego masowego ratowania Żydów nie było.

Sendlerowa doskonale zdawała sobie z tego wszystkiego sprawę i składała na ten temat zeznanie w jednym izraelskim archiwum. Wiedziała, że w Polsce to jest temat tabu i nie można o tym publicznie mówić.

O tym, czyli o powszechnym antysemityzmie i szmalcownictwie. W Marcu '68 dzwoni do swojej przyjaciółki i współpracowniczki Jadwigi Piotrowskiej, mówiąc: "Jaga, biją Żydów! Zakładamy nową Żegotę!".

- Nie chciałabym umniejszać ówczesnego poziomu antysemityzmu w Polsce, ale Sendlerowa przesadzała. Ta jej przesada czy przewrażliwienie wynikały z wojennego doświadczenia, z częstego pewnie słuchania, że "dobrze, że żydki się palą!". Sendlerowa uważała, że polskość jest przesiąknięta antysemityzmem. Była przekonana, że jej wnuczka nie zda matury, jeśli ktoś się dowie o żydowskim pochodzeniu dziadka.

Postać Sendlerowej jest znana na całym świecie. Na zdjęciu fragment artykułu, jaki o Sendlerowej napisał jeden z amerykańskich dziennikarzy tuż po jej śmierci (fot. Jake / Flickr.com / CC BY 2.0)Postać Sendlerowej jest znana na całym świecie. Na zdjęciu fragment artykułu, jaki o Sendlerowej napisał jeden z amerykańskich dziennikarzy tuż po jej śmierci (fot. Jake / Flickr.com / CC BY 2.0)

Mało tego, powtarzała, że jej dzieci nie dostały się na studia dlatego, że pomagała Żydom.

- Nie ma to, co potwierdza córka Sendlerowej, żadnego związku z rzeczywistością.

Uratowany z warszawskiego getta przez Sendlerową prof. Michał Głowiński, mówi, że "ona przejęła żydowski strach".

- Po wojnie nawet jej najbliżsi przyjaciele, poza oczywiście tymi z czasów wojennych, nie wiedzieli, że jej drugi mąż był uratowanym w getta Żydem.

Długo nie wiedziały o tym ich własne dzieci!

- Sendlerowa twierdziła - i było to bardzo możliwe - że jej mąż nie chciał o tym nikomu mówić, także dzieciom. Po Holocauście wielu Żydów przyjmowało taką postawę, czego najlepszym przykładem jest moja mama. Dowiedziałam się, że jestem Żydówką, kiedy miałam trzydzieści trzy lata. I ja rodziców rozumiem, bo oni chcą jak najlepiej dla swoich dzieci. Chcą je chronić za wszelką cenę. A Polska to nie jest kraj, w którym szczególnie dobrze jest być Żydem.

I co teraz poczną z Sendlerową rządząca Polską i przewrażliwiona na punkcie oskarżeń o antysemityzm prawica wraz ze wspierającym ją Kościołem katolickim? Sejm ustanowił rok 2018 Rokiem Ireny Sendlerowej. Są szkoły jej imienia, ulice, skwery, a ona nie tylko miała jasne poglądy w sprawie polskiego antysemityzmu, ale była też wysokiej rangi funkcjonariuszką komunistyczną i członkinią PZPR. IPN, chcąc być konsekwentnym, musi teraz te wszystkie szkoły i skwery pozbawić jej imienia. Jak dekomunizacja, to dekomunizacja.

- Wie pan, czasy, w których obowiązuje prawda, już się skończyły, więc myślę, że rządzący nic z Ireną Sendlerową nie zrobią, że akurat w jej sprawie nie będą zawziętymi lustratorami. Towarzysz Główczyk [Jan, sekretarz KC PZPR w latach 1982-1988] mówił w końcówce stanu wojennego na partyjnej naradzie: "Słyszalność naszych słów jest chybiona". Dzisiaj mam poczucie, że żyję w świecie, w którym słyszalność moich słów, czy też słów różnych przyzwoitych ludzi jest chybiona.

Bezdomne dzieci w getcie warszawskim. Zdjęcie z 1941 r. (fot. Wikimedia.org / Domena publiczna)Bezdomne dzieci w getcie warszawskim. Zdjęcie z 1941 r. (fot. Wikimedia.org / Domena publiczna)

Mimo piastowania rozlicznych kierowniczych stanowisk w Polsce Ludowej Sendlerowa czuła się nieustannie krzywdzona, miała żal, pretensje - tak przynajmniej wynika z jej listów. Dlaczego?

- Myślę, że to mogło brać się z tego, że nie układało jej się życie małżeńskie, że miała wyrzuty sumienia dotyczące dzieci, którymi nie bardzo się zajmowała, bo pracowała od rana do nocy. W końcu nie bez znaczenia mogło być poczucie obcości związane z jej stosunkiem do Żydów. Sendlerowa mówiła, że za każdym razem, kiedy rozmowa z kimś schodziła na Żydów, spotykała się z murem niechęci. Nie umiała i nie mogła się z tym pogodzić.

"To jest może inna Polska, ale to są ci sami Polacy" - mówiła.

- Antysemityzm był jej otwartą raną. Nie dawała sobie z nią rady.

Poznała ją pani?

- Myślałam o tym, ale ona była nieustannie otoczona korowodami ważnych osób, które w ostatnich latach jej życia pielgrzymowały do niej. Żałuję też, że nie zdążyłam porozmawiać o niej z żadną z moich świetnych trzech ciotek, które ją dobrze znały.

Irena Sendlerowa bardzo pilnowała swojej biografii, którą - o czym już mówiliśmy - tu i ówdzie podkoloryzowała. Na ile to było konfabulowanie z premedytacją, a na ile takie, a nie inne działanie pamięci? Wiadomo przecież, że pamięć potrafi płatać figle, że często ludzie, którzy przeżyli Zagładę, mieszają to, co widzieli z tym, co później przeczytali. I wreszcie, Sendlerowa musiała cały czas zmyślać, bo na tym polegała jej praca - ukrywanym dzieciom trzeba było wymyślać ciągle nowe tożsamości, nowe historie rodzinne.

- Linia podziału jest tu płynna. Są takie rzeczy, które świadomie pomijała, jak wspomniane żydowskie pochodzenie jej drugiego męża. Swojej biografce Annie Mieszkowskiej po prostu zabroniła o tym pisać. Na pewno nie można powiedzieć o Sendlerowej, że świadomie kłamała.

Irena Sendler w 2001 r. (fot. Maciej Zienkiewicz / Agencja Gazeta)Irena Sendler w 2001 r. (fot. Maciej Zienkiewicz / Agencja Gazeta)

Pisząc tę książkę, wykonała pani benedyktyńską robotę. Ma ona ponad tysiąc przypisów. Trudne było rozszyfrowywanie życia Sendlerowej?

- Piekielnie trudne, dlatego zajęło mi to cztery lata.

Weźmy na przykład tak zwaną listę Sendlerowej z mityczną liczbą dwóch i pół tysiąca uratowanych dzieci. Tej listy po prostu nie ma, choć z kilku świadectw wiemy, że miała być przekazana do archiwum Kibucu Bohaterów Getta.

W mojej poprzedniej książce "My z Jedwabnego" napisałam, że Szmul Wasersztajn, główny świadek zbrodni, nie mógł widzieć tego, co mówi, że widział, bo ukrywał się wtedy w innej części miasteczka. Wtedy zadzwonił do mnie Marek Edelman i powiedział: "Nie możesz nigdy pisać, że człowiek czegoś nie widział! Ilu ja znam świadków, którzy widzieli rzeczy niemożliwe do zobaczenia, a widzieli je naprawdę".

Trudno więc powiedzieć na pewno, że czegoś nie ma, ale po latach pracy nad książką chyba mogę z pełną odpowiedzialnością powiedzieć, że nie ma czegoś takiego jak lista Sendlerowej.

Przed panią do napisania biografii Sendlerowej zabierała się Teresa Torańska, ale rzuciła tę robotę. Pani nie chciała jej rzucić?

- Teresa chciała napisać o szlachetnej kobiecie, która uratowała dwa i pół tysiąca żydowskich dzieci, ale jak się okazało, że zarówno osoba ratującej, jak i jej historia są znacznie bardziej skomplikowane, Teresa zezłościła się na Sendlerową i zaniechała dalszej pracy. Ja natomiast, ponieważ zajmuję się Holocaustem, od początku wiedziałam, że nie jest możliwe, by Sendlerowa uratowała dwa i pół tysiąca dzieci. Nie jest to zresztą moje odkrycie. Wie o tym każdy badacz Holocaustu.

Elżbieta Ficowska (z lewej) urodziła się w getcie warszawskim. Z inicjatywy Sendlerowej jako półroczne niemowlę została przewieziona na aryjską stronę w drewnianej skrzynce, ukrytej na wozie pełnym cegieł. Na zdjęciu z prawej prof. Michał Głowiński wyciągnięty z getta również przez zespół Sendlerowej (fot. Agata Grzybowska / Przemek Wierzchowski / Agencja Gazeta)Elżbieta Ficowska (z lewej) urodziła się w getcie warszawskim. Z inicjatywy Sendlerowej jako półroczne niemowlę została przewieziona na aryjską stronę w drewnianej skrzynce, ukrytej na wozie pełnym cegieł. Na zdjęciu z prawej prof. Michał Głowiński wyciągnięty z getta również przez zespół Sendlerowej (fot. Agata Grzybowska / Przemek Wierzchowski / Agencja Gazeta)

I w związku z tym nie zezłościła się pani na nią?

- Wręcz przeciwnie. Zafascynowało mnie to, że Sendlerowa była taka lewicowa, taka niezależna i że do końca nie mówiła prawdy. Wspaniała bohaterka na książkę, chyba się pan zgodzi.

Ale Elżbieta Ficowska, inna bohaterka książki i dziecko uratowane z Zagłady, powiedziała pani, że "rozbijanie mitów dzisiaj, kiedy tak potrzebne są autorytety, jest ogromnie szkodliwe".

- Nie miałam wątpliwości, że należy rzetelnie opisać życie Sendlerowej i zamiast opowiadać o niej bajki, trzeba uczyć młodzież w szkołach jej imienia, że miała odwagę, by przeciwstawić się własnemu otoczeniu, że wraz z grupą wspaniałych kobiet robiła coś, co nie było aprobowane społecznie.

Nie uważam, że zniszczyłam mit Sendlerowej. Uważam, że postawiłam jej pomnik.

Zatrzymajmy się jeszcze na chwilę przy powtarzanej powszechnie liczbie dwóch i pół tysiąca uratowanych przez Sendlerową żydowskich dzieci. Jak już pani zauważyła, każdy badacz Holocaustu wie, że to liczba nieprawdziwa. Szczególnie jeśli się ją zestawi z pięcioma tysiącami żydowskich dzieci, które - co pisze pani w książce - w ogóle przeżyły Zagładę na terytorium Polski. Oznaczałoby to, że jedna kobieta uratowała połowę wszystkich dzieci, które przeżyły wojnę! - co by to mówiło o reszcie narodu? Jakie są więc realne liczby, jeśli chodzi o Sendlerową i żydowskie dzieci?

- Na początek należy się uporać ze słowem "uratować", które zakłada, że jakaś osoba bierze dziecko i ratuje mu życie. Takich przypadków było niewiele. Jest nim wspomniana Elżbieta Ficowska, uratowana przez Stanisławę Bussoldową, czy ksiądz Romuald Weksler-Waszkinel, uratowany przez rodzinę Waszkinelów. W większości przypadków cały ciąg osób był zaangażowany w uratowanie żydowskiego dziecka. Sendlerowa, kiedy zostaje szefową Referatu Dziecięcego Żegoty, zajmuje się logistyką pomocy. Co to znaczy? Przekazuje łączniczkom pieniądze dla osób, u których akurat ukrywane są dzieci, reaguje, kiedy schronienie jest zagrożone przez szmalcowników, kiedy dziecko choruje - załatwia lekarza. Logistyka nie jest zbyt spektakularną opowieścią, więc zaczęto wymyślać te historyjki o Sendlerowej przemycającej dzieci z getta, co najpewniej w ogóle nie miało miejsca.

Nieistniejąca zajezdnia tramwajowa 'Muranów' przy ul. Sierakowskiej 8/Żoliborskiej 3/5 wykorzystywana do przerzucania żydowskich dzieci na stronę 'aryjską' (fot. Wikimedia.org / Domena publiczna)Nieistniejąca zajezdnia tramwajowa 'Muranów' przy ul. Sierakowskiej 8/Żoliborskiej 3/5 wykorzystywana do przerzucania żydowskich dzieci na stronę 'aryjską' (fot. Wikimedia.org / Domena publiczna)

Pod opieką referatu była na początku blisko setka dzieci, a w końcowej fazie około trzystu. Dlatego możemy z całą pewnością powiedzieć, że Sendlerowa pomogła uratować kilkaset dzieci, co jest niewyobrażalnym wręcz heroizmem. Ale nie sama, tylko z pomocą innych.

Na przykład Jadwigi Piotrowskiej.

- To była niesamowita kobieta, która została kompletnie zapomniana, a powinna być taką samą bohaterką jak Sendlerowa. Tym bardziej że pasowałaby lepiej do dzisiejszej władzy niż lewicowa ateistka Sendlerowa, bo Piotrowska uważała, że to z jej katolickiej wiary płynie nakaz ratowania żydowskich dzieci. Od Sendlerowej różnił ją pogląd na przyszłość uratowanych dzieci, szczególnie tych przechowywanych w klasztorach. Piotrowska uważała, że mogą zostać katolikami. Dla Sendlerowej było ważne, by żydowskie dzieci po wojnie wróciły do swojego narodu.

Cieszę się, że wydobyłam z cienia Jadwigę Piotrowską, która we własnym domu przechowała około pięćdziesięciorga żydowskich dzieci!

Ratowały głównie kobiety?

- Tak, były to w większości fantastyczne, odważne, naprawdę niesamowite kobiety. Choć gwoli prawdy historycznej trzeba przyznać, żeby byli też w grupie Sendlerowej mężczyźni. Ale w zdecydowanej mniejszości.

Wielkie wrażenie zrobiła na mnie lewicowa formacja, która pchnęła tak wielu ludzi do pomocy. Nie Bóg, nie religia, ale prawdziwe socjalistyczne zasady. 

- W stronę lewicy Irenę Sendlerową już we wczesnej młodości pchnęło to, że lewica traktowała Żydów jak równoprawnych współobywateli, a stosunek do Żydów wydaje się być dla niej podstawowym życiowym kryterium. Sendlerowa do końca życia nie zmieniła swoich poglądów i szczerze nie cierpiała prawicy, która kojarzyła się jej z antysemityzmem. I to jest dzisiaj największy paradoks, że ta ateistka i socjalistka z krwi i kości stała się idolką prawicy i Kościoła. Czas ją z tych rąk odbić.

Książka Anny Bikont 'Sendlerowa. W ukryciu' ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarne (fot. materiały prasowe / Adam Stępień / Agencja Gazeta)Książka Anny Bikont 'Sendlerowa. W ukryciu' ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarne (fot. materiały prasowe / Adam Stępień / Agencja Gazeta)

Książkę Anny Bikont "Sendlerowa. W ukryciu" w promocyjnej cenie można kupić w Publio.pl>>>

CHCESZ DOSTAWAĆ WIĘCEJ DARMOWYCH REPORTAŻY, POGŁĘBIONYCH WYWIADÓW, CIEKAWYCH SYLWETEK - POLUB NAS NA FACEBOOKU


Anna Bikont.
Dziennikarka i pisarka, z wykształcenia psycholożka. Od pierwszego do ostatniego numeru (1982-1989) pracowała w zespole "Tygodnika Mazowsze", pisma podziemnej Solidarności, współtworzyła "Gazetę Wyborczą", z którą związana jest do dzisiaj. Jej książka "My z Jedwabnego" otrzymała m.in. nagrodę historyczną "Polityki" oraz European Book Prize. Wydanie amerykańskie znalazło się na liście stu najważniejszych książek 2016 roku według "New York Timesa" i zostało nagrodzone National Jewish Book Award. Wraz z Joanną Szczęsną napisała wyróżnioną Wielką Nagrodą Fundacji Kultury książkę "Lawina i kamienie. Pisarze wobec komunizmu".

Mike Urbaniak. Jest dziennikarzem kulturalnym i krytykiem teatralnym "Wysokich Obcasów" oraz weekendowego magazynu Gazeta.pl.

Polub Weekend Gazeta.pl na Facebooku

Zobacz także
Komentarze (446)
Zaloguj się
  • giles

    Oceniono 95 razy 57

    Interesujacy tekt. Tez trudno mi było mi uwierzyć w te 2.5 tys. Przecieram ze zdumienia oczy czytając wpisy na tym forum. Jak mamy stać sie dojrzalszym i lepszym społeczeństwem, jesli nie w nieustannej konfrontacji mitów z faktami. Stosunek znacznej czesci Polaków wobec Żydów był w II RP karygodny a w czasie wojny niemała liczba rodaków dopuscila sie na Żydach najohydniejszych zbrodni. Cześć z nich została rozliczona zaraz po wojnie, inne nie. Winna jest zawsze indywidualna, jesli mamy jakis obowiązek wobec ofiar polskich zbrodni na współobywatelami-Żydach to okazać współczucie. Jak musza sie czuć Żydzi, których krewnych zamordowali Polacy, wysłuchując bredni o tym, ze Polacy to co najwyżej Żydów ratowali. Wydoroślejmy do cholery...

  • matts06

    Oceniono 50 razy 36

    Hmmm, ale gdzie to obalanie mitu, bo nie rozumiem? Chyba że coś przeoczyłem? Bez przerwy czytam o tej książce - "obala mit", "może się nie spodobać ludziom", "pokazuje prawdę" etc., ale czytając artykuły i wywiady nie widzę nic zaskakującego. Mam wrażenie, że ktoś próbuje książce robić reklamę takimi hasłami, zastanawiałem się czy kupić książkę gdy była w zapowiedziach, teraz raczej poczekam aż będzie w bibliotece, bo wygląda mi na to, że jest przy niej strasznie dużo hałasu, a pewnie okaże się, że w treści nic nowego.
    Bo niby czym są te mity?
    Że była ateistką, że była osobą o bardzo mocnych poglądach lewicowych? Przecież każdy kto czytał książkę "Dzieci Ireny Sendlerowej" bardzo dobrze o tym wie.
    Że działała w PRL, to też nie nowość, więc wiadomo że musiała mieć jakieś kontakty z PZPR.
    Że nie ratowała w pojedynkę, że to była grupa ludzi? Chyba też każdy o tym wie. W książce Sendlerowa wielokrotnie podkreślała, że to była grupa, że to nie ona sama działała i nie sama ratowała dzieci, że gdyby nie inni to sama nic by nie zrobiła. Tak więc to też nie nowość.
    Że to nie było 2500dzieci? Nie wiem. Jeśli ktoś twierdzi i myślał, że Sendlerowa sama, w pojedynkę uratowała 2500dzieci, to chyba jasne było, że tak nie było i nie wiem kto w to wierzył. Natomiast chyba prawdziwej liczby jaką uratowała cała organizacja, to chyba się nigdy nie dowiemy, zresztą czy to było 500 czy 2500 dzieci, to myślę, że jednak ma małe znaczenie.

    Tak więc ogólnie za bardzo nie wiem o co chodzi z tym obalaniem mitu? Chyba że w książce faktycznie jest coś więcej, jeśli nie, to mam wrażenie że ktoś próbuje książce robić bardzo kiepską reklamę... Bo chyba też nie jest obalaniem mitu, to że Polacy nie pomagali masowo Żydom? Przecież wiadomo, że większość była obojętna i trudno ich za to osądzać, bo pewnie większość z nas też by się tak zachowywała. Łatwo mówić, że byłoby się bohaterem jak się siedzi w ciepłym mieszkaniu i nie grozi śmierć.

  • kapitan.kirk

    Oceniono 46 razy 34

    Ludzie są zawsze niejednoznaczni. Bohaterowie też. Nie oznacza to wszakże, żeby ich bohaterstwo było przez to mniej warte.
    Pzdr

  • darpodinio

    Oceniono 42 razy 30

    A Wy drodzy forumowicze ilu Żydów byście uratowali w czasie wojny wiedząc jakie są tego konsekwencje?

  • markowski222

    Oceniono 31 razy 27

    Dla mnie było jasne, że Sendlerowa miała bardzo wielu pomocników; nie było przecież możliwe aby te dzieci uratowała sama. Gdzieś musiały być domy w których ukrywano dzieci, a łańcuszek osób w przypadku ratowania każdego dziecka był długi... I cokolwiek Anna Bikont mówi o Polakach uważam wszystkich tych ludzi za bohaterów, bo narażali życie własne i swoich bliskich ratując żydowskie dzieci

  • Marianna Kowalczyk

    Oceniono 28 razy 26

    Moja babcia też ratowała Żydów w czasie wojny, ale się tym nie chwaliła wszem i wobec. Myślę, że takich cichych bohaterów, zwykłych przyzwoitych ludzi było więcej, tylko nie robili z tego sensacji, nie chwalili się dla orderów i profitów. Uważali, że tak po prostu trzeba - trzeba po prostu pomagać ludziom.

  • helwiusz

    Oceniono 28 razy 26

    Przypisanie ocalenia 2,5 tys. dusz dziecięcych jednej Irenie Sendlerowej zawsze było w najlepszym przypadku metaforą. Te dzieci były uratowane przez referat dziecięcy Rady Pomocy Żydom, czyli tzw. Żegoty. Sendlerowa była inicjatorką i kierowniczką tego referatu, ale przecież nie jedyną pracownicą.

    W 1979 roku cztery czołowe działaczki tego referatu: Irena Sendler, Jadwiga Piotrowska, Izabela Kuczkowska oraz Wanda Drozdowska-Rogowicz wydały oświadczenie, w którym wyliczały główne drogi pomocy zagrożonym dzieciom. Oto one

    1. Około 500 dzieci umieszczono, za pośrednictwem Wydziału Opieki Społecznej, w zakładach prowadzonych przez zgromadzenia zakonne;
    2. Ok. 200 dzieci umieszczono w Pogotowiu Opiekuńczym Miejskim w Domu ks. Boduena;
    3. Ok. 500 dzieci w zakadach Rady Głównej Opiekuńczej;
    4. Ok. setkę młodzieży w wieku 15-16 lat skierowano do leśnej partyzantki;
    5. Ok. 1300 dzieci trafiło do rodzin zastepczych.

    Autorki oświadczenia podają też nazwiska osób szczególnie aktywnych na poszczególnych odcinkach - nie cytuję ich, by nie powiekszać i tak już obszernego wpisu (pełny tekst zob. np. Anna Mieszkowska, "Matka dzieci Holocaustu", rozdz. "Spełnione powołanie"). Ciekaw jestem, jak książka Anny Bikont odnosi się do tego oświadczenia. Kwestionuje przytoczone liczby, czy po prostu używa jako argumentu na rzecz tezy (skądinąd i tak oczywistej), że daleko nie jedna Sendlerowa dzieci ratowała?

  • biheppy

    Oceniono 57 razy 25

    A przecież, kto ratuje jedno życie, ratuje cały swiat. Szkoda, ze Autorka tak przyczepila się liczb. Dla mnie heroizmem było uratowanie każdego Żyda w czasach, gdy groziła za to śmierć.

  • azix10

    Oceniono 34 razy 24

    Jak masowo Niemcy ratowali Żydów?
    Jak masowo Francuzi ratowali Żydów?
    Jak masowo Holendrzy ratowali Żydów?

    Wie ktoś? Przypomnę tylko, że w żadnych z tych krajów za pomoc Żydom nie groziła śmierć całej rodziny pomagającego, a co najwyżej wysłanie takiej osoby do obozu koncentracyjnego, częściej kara więzienia.

Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX